Zeg hun naam …

Zeg hun naam… zelfs als je stem trilt.

Zelfs als hij halverwege breekt…

zoals je hart nog steeds breekt.

Want stilte…

is het enige wat ze nooit verdiend hebben.

Ze waren nooit stil in jouw leven.

Ze waren pootjes op de vloer om middernacht…

een staart die tegen de bank sloeg…

een aanwezigheid zo vol liefde dat het elke hoek van jouw wereld vulde.

Laat ze dus niet vervagen tot iets onuitgesprokens.

Zeg hun naam zoals je ze vroeger de tuin in riep…

zoals je het fluisterde toen ze naast je in slaap vielen…

zoals het nog steeds in je borstkas leeft, wachtend om gehoord te worden.

Ik weet dat het pijn doet.

Ik weet dat er een deel van jou is dat bang is…

dat het hardop uitspreken ervoor zorgt dat het verlies weer helemaal echt voelt.

En misschien is dat ook zo. Maar het doet ook iets anders…

Het houdt ze hier.

In de lucht. In het moment.

In de ruimte tussen je ademhaling en je herinnering.

Want liefde als die verdwijnt niet…

het echoot.

Telkens wanneer je je herinnert hoe ze naar je keken…

alsof jij hun hele wereld was.

In elke stille seconde waarin je zweert dat je ze in de buurt voelde…

al is het maar voor een hartslag.

Zeg hun naam…

niet omdat ze weg zijn…

maar omdat ze leefden.

Omdat ze ertoe deden. Omdat ze er nog steeds toe doen.

En ergens…

voorbij wat wij kunnen zien…

waar de lucht opengaat in zachte velden en oneindig licht…

geloof ik dat ze je nog steeds horen.

Nog steeds hun kop optillen wanneer je stem hen bereikt.

Nog steeds kwispelen…

precies zoals ze altijd deden.

Dus vooruit…

Zeg hun naam.

Laat het in de stilte vallen… en zie hoe het weer in liefde verandert.

Noteer bij de opmerkingen de naam van degene die jij mist, zodat ook wij die naam zachtjes kunnen meefluisteren. Zo worden zij nooit vergeten.